Hessel Veldman

Ik ben trombonist, muziekleraar, geluidstechnicus, dirigent, shiatsutherapeut en wiskundeleraar.
Ik ben al vroeg begonnen met muziekmaken, alleen wist ik dat toen nog niet. Ik liep namelijk als vierjarig jongetje achter de fanfare aan waarin mijn vader de Besbas speelde. Geweldig vond ik dat, lopen op die enorm opzwepende marsmuziek die tenslotte geschreven is om het militair moreel hoog te houden tijdens lange marsen door regen wind en andere narigheid. Ik ben niet in dienst geweest, dus het fijne weet ik er niet van, maar wat ik wel weet is dat ik het leuk vond! Zo leuk dat ik ook naar de concerten wilde van de vereniging van mijn vader. Dat was toen in Doornspijk op de Veluwe. Ik weet het nog heel goed.
Ik zat op de eerste rij te genieten en mijn moeder zat naast me. Ze fluisterde in mijn oor dat ik moest stoppen met enthousiast meezwaaien met de muziek, omdat we anders achterin de zaal zouden gaan zitten. Waarschijnlijk voelde ze zich niet zo op haar gemak naast haar meedirigerende spruit. Maar ja, als ik niet mocht dirigeren, wat dan? Wie zaten er nog meer te bewegen op dat podium? Iedereen drukte maar wat op knopjes of klepjes, dat was niet zo leuk om naar te kijken... Ah, daar achteraan zaten er een stel met één arm druk te bewegen! En dat geluid dat eruit kwam! Ik vond het geweldig!
Het bleken trombonisten te zijn en ze speelden op een trombone. Maar dat wist ik nog niet. We verhuisden van de Veluwe naar Groningen en daarna naar Dubai waar ik de laatste anderhalf jaar van de lagere school doorliep. Ik was te slim voor de Engelstalige Highschool aldaar, zodat mijn ouders besloten terug te keren naar Nederland. We kwamen terecht in Noord Holland waar we eerst 6 weken in een hotel hebben gewoond, omdat we nog geen eigen huis hadden. Toen dat er was kreeg ik een eigen kamer en mijn vader zocht weer een muziekvereniging; die hadden ze niet in de woestijn waar de Arabieren een haven in het zand wilden bouwen. Het werd de Hoogovens Harmonie. Ik wilde ook wel, en na twee jaar kwam mijn vader met zo'n ding met een schuif eraan thuis. Mijn eerste trombone.
Ik ging naar de muziekschool, waar ik na drie maanden twee liedjes van het jeugdorkest kon blazen en met kerst bij het B-orkest werd ingelijfd. Ik vond het helemaal geweldig. mijn zusje, die toen ik in de derde klas zat mijn blokfluit opving die ik door het raam naar buiten had gegooid, zat daar ook in. Zij zat helemaal vooraan in het orkest, ik achterin. We hadden een leuke dirigent en ik heb er met veel plezier gespeeld. Na 3 jaar had ik mijn A- en B-diploma gehaald en mocht ik in het grote A-orkest meespelen. Daar zaten we met 6 trombones op een rij, achter de hoorns. die maken ongeveer hetzelfde geluid, maar blazen naar achteren, en ze waren met z'n achten. Dat stemde niet altijd even lekker, en ik was blij dat we op zondagochtend met de trombones apart mochten oefenen. Dat was zelfs zo leuk dat we er al snel trompetten, een bas en toch een hoorn bij hebben gehaald. De Sunday Brass was geboren. daar heb ik heel erg veel van geleerd. Zoveel dat ik besloot om niet Technische Natuurkunde te gaan studeren maar naar het Conservatorium te gaan. De dag voor mijn C-diploma werd ik aangenomen in Utrecht, en heb daar samen met mijn eindexamenjaar VWO de vooropleiding gedaan.
Ik kwam bij het Nationaal Jeugd Harmonie Orkest en studeerde vrolijk verder. Na mijn eindexamen Docerend Musicus met aantekeningen lichte muziek, bastrombone, ensembleleiding en orkestdirectie ben ik in Amsterdam verder gegaan voor Uitvoerend Musicus. Aansluitend ben ik bij Joop van den Ende terecht gekomen in de wondere wereld van de musicals. Dat heb ik 18 jaar gedaan. Ondertussen gaf ik al les op verschillende muziekverenigingen, thuis en op de muziekschool in Amersfoort en Zoetermeer.
Omdat 613 keer dezelfde musical spelen (Miss Saigon) toch wel erg op werk gaat lijken besloot ik om verder te leren voor Muziekregistratie. Daar leer je om cd's op te nemen en concerten te versterken. Dat heb ik met plezier gedaan; ik kwam bij het Nederlands Blazers Ensemble terecht om opnamen te maken. Toen de geluidsman daar weg ging ben ik ook de versterking in de zaal gaan doen. Dat heb ik zo'n 6 jaar gedaan. Daar had ik een halve baan aan, maar was lastig te combineren met lesgeven en musicalspelen.
Uiteindelijk viel alles een beetje weg ik had ik nog maar een baantje van twee uur lesgeven. toen kwam er een leerling naar me toe met de vraag of ik in wilde vallen als dirigent bij zijn vereniging. Ik vroeg hem wat ik dan moest doen; ik was tenslotte nooit meer dirigent geworden en dacht dat ook niet te kunnen. Hij zei: 'doe gewoon wat je ook in de les doet, dan komt het allemaal goed. We hebben dus met het hele orkest allerlei leuk oefeningen gedaan, inspeeloefeningen, houding, ademhaling, samenspel, alles kwam langs.
Er volgde een lesbaan in Papendrecht, daarna daar ook het leerlingenorkest. Een vacature voor een harmonieorkest in Katwijk trok mijn aandacht. Ik had nog nooit voor een harmonieorkest gestaan. Zou ik?
Ik werd aangenomen, en heb vier jaar daar gedirigeerd.
Daarnaast werd mijn interesse voor alternatieve geneeswijzen, zoals ze die in China en Japan al duizenden jaren beoefenen, gewekt. Ik heb me samen met mijn vrouw ingeschreven voor de Shiatsuopleiding in Den Haag. Dat is een vierjarige HBO-opleiding en ik vind het waanzinnig! Wonderlijk hoe ons menselijk lichaam en geest met elkaar verbonden zijn, en hoe je met dagelijkse oefeningen en behandelingen daarin de balans kunt herstellen. Heel veel vage klachten komen voort uit zulke energetische verstoringen. Mijn nieuwsgierigheid blijft echter kriebelen, daarom ben ik dit jaar ook nog een lerarenopleiding wiskunde gaan doen. Mijn stages en bijleservaringen maken me enthousiast voor het lerarenvak. Dit draagt ook bij aan mijn dirigeer- en muzieklescapaciteiten en dan komt alles toch weer bij elkaar. Ik ben uiteindelijk een heel leergierig baasje, en draag mijn kennis graag over aan anderen.